23 april 2012

 

‘Een tangle is meer dan alleen speelgoed’ staat er in een reclametekst op toysforhands.com. Dat kan ik beamen na een filosofieles met bovenbouwers over de begrippen begin en einde.

Wat deed de tangle in deze les? Het antwoord daarop vind je in dezelfde reclametekst: ‘Het heeft geen begin en geen eind, het blijft voortdurend in beweging.’ Daarom dus wierp ik het net als de kastanje en het pollepelpoppetje in de kring met de vraag: waar begint dit voorwerp en waar eindigt het?

Door deze voorwerpen was de evolutietheorie al uitgebreid aan bod gekomen maar Marjorie leidde met haar opmerking het gesprek een hele andere kant op: ‘Je kunt dat wriemelding in stukjes opdelen en elk stukje heeft zijn eigen begin.’

Dit klonk als het begin van iets interessants. Zou dit ook gelden voor het pollepelpoppetje en de kastanje?

‘Voor de pollepel wel,’ zei Anna, want je hebt het hout van het lijf en de wol van het haar bijvoorbeeld.’

‘De kastanje,’ vond Roeland, ‘die kan je platstampen en dan heb je meerdere stukjes.’

En hoe zou het met de mens zitten?

‘Wij zijn eigenlijk al een stukje,’ bedacht Anna, ‘een stukje van de mensheid. En die kastanje, als je die kastanje door midden deelt, dan hebben die twee stukjes eigenlijk hetzelfde DNA en als je mij doormidden doet dan hebben mijn twee stukjes ook hetzelfde DNA. Maar die pollepel, als je het haar eraf haalt dan heeft dat een ander iets soort DNA dan die pollepel.’

Eris: ‘Ik denk wel dat Anna gelijk heeft, want al die stukjes hebben hetzelfde DNA.’

Marjorie: ‘Maar je bent toch nooit helemaal gelijk? Je ene oor is toch niet precies hetzelfde als je andere oor?’

Jasmijn: ‘Dan is dit oor van mijn moeder en dit oor van mijn vader.’

Marjorie: ‘Of van je opa.’

Thomas: ‘Maar je hebt toch twee opa’s?’

Roeland: ‘Misschien is het wel het DNA van een aap.’

Eris: Technisch gezien is dat wel zo, maar ook een beetje DNA van jezelf want bijvoorbeeld:

Mijn moeder heeft DNA1 en mijn vader heeft DNA2 en ik heb DNA3 en daar zit DNA1 en DNA2 ook in.’ Ze maakte bij haar theorie een tekening op het bord die er ongeveer zo uitziet:

Thomas: ‘Welk nummer DNA ben ik dan? Want de eerste mens is DNA1 maar daarna kwam nog zoveel.’

Jasmijn: ‘En ik heb bijvoorbeeld nog een broertje, wat heeft die dan voor nummertje? Dan heb je toch ook DNA1 + DNA2, dat is toch ook 3 dan zijn we toch allemaal 3?’

Anneloena: ‘Zou het DNA van je opa er dan ook nog bij zitten?’

Anna: ‘Ja, want al die DNA’s bij elkaar is dan weer een nieuw rondje.’

Roeland: ‘Eigenlijk heb ik dan dus ook DNA van een holbewoner?!’

Deze opmerking moest even landen. De hele groep keek diep peinzend voor zich uit. Het is dan ook best schokkend om je te realiseren dat je ook een stukje holbewoner in je hebt.

(Deze post verscheen oorspronkelijk op 23 maart 2012 op mijn oude blog)