“Je doen en je denken is de baas over je”

← Terug naar overzicht -

De enige naar wie de kinderen uit een bovenbouwgroep van een school uit Haren luisteren zijn zij zelf. Het hele gesprek houden ze dat consequent vol, wat ik ook voor vraagtekens bij deze stelling plaats.
De vraag ‘wie is de baas over je leven?’ onderzoeken we met het spel Praatplaatjes. Daarop staan allemaal mensen die de baas over je zouden kunnen zijn. De regering, je ouders, de juf, de politie. Een voor een hield ik de praatplaatjes omhoog. Nee, deze mensen waren allemaal niet de baas over deze groep kinderen. ‘Je bent de baas over jezelf,’ was de unanieme mening en zo kwamen ze al pratende tot eenzelfde inzicht als Sartre.

De praatplaatjes moesten worden ingedeeld bij ofwel de + ofwel de – want we spelen Welles Nietes. Na diverse plaatjes op de ‘Nietes’ stapel te hebben gelegd was het plaatje van de brandweer de eerste die op de stapel ‘Welles’ mocht.

‘Als je in een brandend huis zit, luister je naar de brandweer,’ aldus Sterre.
‘Het is wel raar,’ merk ik op en ik wijs naar alle kaarten die bij ‘Nietes’ liggen en die ene die bij ‘Wellus’ ligt want ‘nu ligt de brandweer als enige bij Welles.’
De kinderen vinden het helemaal niet raar en dus wordt er niets veranderd aan de indeling.

Is je gevoel de baas?

Dan heb ik een plaatje van een huilend kind. De vraag die daarbij hoort, is: ‘Luister je naar je gevoel?’
‘Ja!’ wordt er nu in koor geroepen.
‘Je doen en je denken is de baas,’ vindt Jess.
‘Als je moe bent, luister je wel naar je lichaam. Dan ga je even liggen,’ noemt Noraly als voorbeeld.
‘Als je boos bent omdat iemand gepest wordt en je gaat diegene helpen dan luister je naar je gevoel,’ vindt Jess.

Zijn je vrienden de baas?

Nu ben ik benieuwd of vrienden de baas zijn. Maar nee, die zijn dat niet.
‘Ik zie anders vaak genoeg dat mensen naar hun vrienden luisteren,’ werp ik tegen.
‘Dat komt omdat je gevoel dan zegt dat lijkt me ook wel leuk om te doen. Dus je luistert dan naar jezelf,’ vindt Luuk.
Ik leg het vriendenplaatje bij Nietes en pak het volgende plaatje . Er staat een stapel pannenkoeken op. ‘Hoe zit het met honger?’

Is je buik de baas?

‘Je moet eten anders ga je dood,’ luidt het praktische antwoord van Luuk.
‘Is dat niet raar,’ probeer ik weer, ‘dat een stapel pannenkoeken meer de baas over je is dan je ouders, de juf, de politie en de regering?’
‘Nee, want je bent gewoon de baas over jezelf. En honger is jezelf.’
Standvastig is deze groep zeker.

Maar ik moet van alles!

‘Ik heb anders helemaal niet het gevoel dat ik de baas over mijn leven ben,’ breng ik dan in. ‘Ik moet van alles.’
‘Je bepaalt toch zelf wat je wel of niet doet. Je doet wat je zelf kiest,’ beslist Luuk.
‘Zo kun je dat inderdaad zien,’ beaam ik. ‘Eigenlijk denken jullie als Sartre. Een beroemde uitspraak van hem is: wij zijn onze keuzes.’
Wat een slimpie,’ vindt Noraly. Ze scheurt een blaadje uit haar schrift en schrijft er Sartre op. Dan legt ze het briefje op de Welles stapel. ‘Naar hem luister ik wel,’ besluit ze.


Deze column verscheen eerder in het tijdschrift gifted@248.


Over de vraag wie de baas is over je leven, filosofeer ik wel vaker met kinderen. Steeds ontstaat weer een ander gesprek met andere ideeën. Lees daarom ook eens:
Onze koning heeft volgens mij niets te zeggen
Ik vind het stom dat je geen films mag downloaden


Geplaatst op 19 december 2016 in Opgetekende gesprekken, Verhalen uit de praktijk:
Share on Facebook3Pin on Pinterest3Tweet about this on Twitter0

Abonneer je op mijn blog en ontvang de laatste berichten in je mailbox.

Op blog abonneren Reageer op dit bericht

Abonneer je op mijn blog

* = verplicht veld

Schrijf hier je reactie op dit bericht.

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Meer berichten in Opgetekende gesprekken