Tijd en ruimte. Dat klinkt als de ultieme filosofische thema’s.
“De tijd is eigenlijk een aan/uit-knopje.” (Marijn, 9 jaar)
“De ruimte zit alleen in ons hoofd want wat uit het niets is ontstaan kan helemaal niet bestaan” (Sofie, 11 jaar).
Duidelijk, naar tijd en ruimte kun je op veel manieren kijken. Maar tijd en ruimte hebben niet alleen een filosofische lading, ook een heel praktische. Zijn tijd en ruimte niet in orde, dan kan het gesprek inhoudelijk een heel andere wending nemen. Verrassen, ja, maar wenselijk, nee.
“De stoel zegt dat hij honger heeft.” (Job, 12 jaar)
“Piew, piew, ik schiet je neer.” (Wouter, 5 jaar)

Read more →

Durf te denken! Check!
Durf te vragen! Geen probleem
Durf dom te zijn! Ai… lastig.

Voelt toch alsof ik mijn meest domme foto op het internet plaats. Mijn ego sputtert en protesteert. En toch denk ik dat ik mijn werk beter had gedaan als ik lekker dom had durven zijn.

Read more →

Ik hou er van als vanzelfsprekend geachte stellingen op zijn kop worden gezet. Doe mij elke dag maar een Copernicaanse Revolutie. Zelfs als het over lezen gaat. Want al ben ik schrijver en fanatiek lezer toch vind ik niet dat iedereen lezen leuk moet vinden. (Wel dat iedereen moet kunnen lezen uiteraard.) De spreker in de video ‘if books came after games’  voert dat wel heel ver door, hij stelt dat gamen goed is en lezen slecht. Read more →

Eén les over waarheid, gedraaid in twee groepen. Het resultaat: twee totaal verschillende lessen qua structuur, inhoud, sfeer en chemie. Hoe kan dat?

In beide groepen zaten enthousiaste, minder enthousiaste en neutrale leerlingen. Dat is normaal. In de eerste groep ontstonden behoorlijk wat mooie filosofische momenten, maar bij de tweede groep bleef de filosofische chemie uit. Het is niet dat de les slecht liep, maar ik zag nergens een lampje boven een hoofd ploppen, zoals bij de eerste groep. Terwijl er zeker kinderen waren die duidelijk geprikkeld werden door de vragen. Wat was er nu anders aan de tweede groep? Het waren mondiger types, dat viel meteen op. Toch denk ik niet dat het daar aan ligt. Ik heb wel vaker groepen met mondige types gehad waar juist fanatiek gefilosofeerd werd. Bovendien was er nog een ander verschil. In de tweede groep zaten twee ik-doe-niet-meetypes. Read more →

Een van mijn dromen is uitgekomen. Ik heb een boom geknuffeld. Met die wens liep ik al jaren rond. Het ontbrak me echter tot nu toe aan lef om zomaar een boom te omarmen. Het geeft je toch een beetje een vaag imago (wie neemt prinses Irene immers nog serieus?). Dus kwam ik nooit verder dan het geven van een bemoedigend klopje aan zo af en toe een boom op mijn pad. Read more →

Skeletons Fighting for a Smoked Herring:

Een eng schilderij, vonden de kinderen, al zijn de achtergrondkleuren wel mooi en is het mooi geschilderd. Dit schilderij van James Ensor leidde tot een onderzoek over wat nou eigenlijk mooi is en wat lelijk.

Bij elk filosofisch gesprek maak je als gespreksleider voortdurend de afweging of je moet doorvragen op zoek naar verdieping of dat je beter een ander pad kunt gaan bewandelen. Read more →

#FAIL dacht ik na een les over ‘gevoel’. Ik had namelijk een gespleten gesprek laten ontstaan. Gespleten in de zin dat er in één les twee filosofische gesprekken ontstonden, beide interessant maar niet genoeg tijd om de diepte in te gaan.

Waarom ik er zo van baalde is dat mijn gevoel wel zei ‘ho, dit moet anders’ maar mijn ratio stoïcijns bij het gespreksplan bleef. Tja, als ik zelf zo gespleten ben, dan is het niet verbazingwekkend dat mijn lessen dat soms ook zijn.

We keken naar een filmpje over een robot die door een doolhof moest lopen en daarbij Read more →

Het lukte vandaag niet om een filosofisch gesprek te voeren met mijn donderdaggroep (het is ook mijn enige groep, maar dit klinkt wel goed en binnenkort heb ik er twee maar dat terzijde). Ik heb tot nu toe ongeveer twintig filosofische gesprekken geleid en tot aan vandaag heb ik:
- een paar heel geslaagde lessen
- veel gewoon leuke, boeiende lessen
- één mislukte les
In die laatste categorie is er vandaag dus eentje bijgekomen. Read more →

Langs een bergwand naar beneden klimmen vergt concentratie en aandacht. Je moet goed kijken of er inhammen of uitsteeksels zijn die je kunt gebruiken om af te dalen. Je kijkt vooruit om te zien langs welke route je het meeste houvast hebt. Soms valt dat tegen, maak je een verkeerde inschatting, moet je een stukje terug en langs andere uitsteeksels en inhammen een weg vinden. Natuurlijk zit je vast aan een life line. Raak je uit je concentratie dan loop je het risico een stuk naar beneden te tuimelen zodat je terug omhoog moet naar het punt waar je uitzicht had op een goede route. Read more →